Lucia

Dirk: een tekst over zijn essentie in het kader van de workshop "Reis naar je Hogere Zelf".

Mijn essentie…die is simpel te verwoorden. Mijn essentie is dat ik niet van huiswerk of opdrachten hou. Laat me maar gewoon naar de maandelijkse bijeenkomsten komen, laat me maar gewoon mee glijden op de golven van wijsheden en aangename interacties, zo vrijblijvend mogelijk, toch geen huiswerk, zeker niet als ik daarbij over mezelf moet nadenken, dat voelt pas als een echte opdracht.

Oh de ironie, ik moet dus wel op zoek gaan naar mijn essentie maar het enige dat ik tot nu toe tegen kom zijn mijn demonen. En hoe intenser ik mijn essentie wil vinden, laat staan verwoorden of verbeelden, hoe steviger mijn demonen “faalangst” en “Mister Perfect” in de weg komen staan. Zelfs ‘op zoek gaan’ naar mijn essentie is toch gek voor woorden want ik kan van alles proberen, laten uitschijnen, bedenken, noem maar op , maar mijn essentie, dat bén ik al. Ik heb helaas reeds 45 jaar lang laagjes rond mijn essentie gelegd dat ze met mijn blote oog niet meer te zien is. Zoveel laagjes, een ajuin uit het Guinness Book of World Records is er niks tegen.

We hebben het er op onze ‘reis naar ons hogere zelf’ ook al over gehad, we hebben de afstand en obstakels tussen onze persoon en onze ziel in een sprekend tafereel pijnlijk zichtbaar gemaakt. Het was dag 1 van onze reis en de trend was gezet. Maar ik denk niet dat onze persoonlijkheid op zich het probleem is, maar wel de verpersoonlijking er van, de identificatie en het krampachtig aan vasthouden. Denken dat we die persoonlijkheid zijn of belichamen in plaats van ze gewoon te hebben en in dienst te stellen van onze ontwikkeling. Die absolute en egocentrische identificatie met onze persoonlijkheid maakt het pad naar de ziel haast onbewandelbaar. Ik moet die plooien eerst gladstrijken zodat ik niet steeds weer struikel.

Essentie (esse of zijn) is het wezen van iets, dat wat je speciaal maakt, je eigen diepste en onveranderlijke natuur. Essentie is werkelijkheid, al de rest is eigenlijk maar film.

Maar ‘wat’ of misschien beter ‘wie’ maakt die vraag nu eigenlijk zo moeilijk, zo onzeker en twijfelachtig. Essentie is wat er overblijft als alle bijkomstigheden, als alle “randzaken” wegvallen. In essentie zijn we dus allemaal een zuiver wezen omgeven door bijzaken. Het zou dus de gemakkelijkste vraag ter wereld moeten zijn, ik haal dan ook als de beste de essentie uit een artikel, een betoog of een opstel naar boven, maar zo moeilijk uit mezelf. Oh de ironie.

Mijn essentie…die vraag doet me denken aan die ene keer dat ik geheel toevallig een kaartje moest trekken uit een schaal vol wijsheden. Ik had keuze uit tientallen kaartjes, maar nee, ik moest die ene trekken met de rake woorden: “Sta ik mezelf toe om te luisteren naar de impulsen van mijn ziel?” dat was recht in de roos. En ik kan hier helaas niet 100% bevestigend op antwoorden en dus moet ik er ook niet van schrikken dat het antwoord op mijn essentie niet pasklaar op het tipje van mijn tong ligt. Want ziel en essentie liggen voor mij heel dicht bij elkaar, als yin en yang verstrengeld in elkaar.

Eén ding staat als een paal boven troebel water: als je handelt in overeenstemming met je essentie dan voel je vrijheid en gelukzaligheid, een ongebondenheid en lichtheid. Dan gebeuren de zaken als vanzelf, of beter van-(uit je)-zelf. Dat heb ik gelukkig reeds af en toe mogen ervaren. Al gaf ik er op dat moment niet de betekenis van essentie of ziel aan maar het voelde wel lekker!

Ga ik nu nog tot de essentie komen of niet?

Want net als ik de volgende demonen “hulplijnen bestaan niet” en “prestatiedrang” tegenkom en dus nergens mee vooruit geraak, word ik wakker gebeld door de energie-helpdesk. Toeval bestaat dan ook niet hé. Een zachte, lieve stem aan de andere kant van de lijn fluistert me op een onbewaakt moment toe wat mijn essentie is. Iets wat ik diep van binnen weet en voel, maar blijkbaar moet horen zeggen om het me te kunnen herinneren.

 

Ik ben hartelijk, warm, humoristisch en liefdevol.
Dat is mijn essentie !

 

En als ik dat even vergeten ben, heb ik nog steeds mijn gevoel van ontroering. Ontroering als een soort kompas, in dit geval wel met de naald gericht naar het warme zuiden, om me naar mijn essentie te navigeren. Een buikgevoel trouwens waar ik haast 40 jaar naar op zoek ben geweest. Niemand heeft het me dan ook verteld dat buikgevoel bestond en iets is waar je op kan vertrouwen. Ik heb trouwens lang gedacht dat tranen enkel kunnen wijzen op verdriet en dus een gemis, spijt of schuldgevoel. Tot een wijze dame me het geheim van ontroering toelichtte en me duidelijk maakte dat ontroering net aangeeft dat je geraakt wordt door zaken die je niet meer moet doen. Dus niet jammeren over het gemis, maar lachen om wat je gevonden hebt. Tranen van geluk.

Hand in hand met het uitdragen van mijn essentie wil ik ook mijn meest authentieke zelf zijn. Authentiek met mijn zelf, mijn gevoelens, mijn gedachten en in daden. Authenticiteit door erkenning te geven aan mijn gevoelens, ze voelen maar niet te veel ruimte geven, ze beleven maar niet laten plakken. Authenticiteit door middel van een balans tussen inzicht en ervaring, een balans tussen rationalisaties en emoties. De deur naar authenticiteit openbreken door mentale hamers met mildheid op te bergen. Telkens als ik een niet al te authentieke keuze maak, dan staat een blokkade of minstens een grote portie lage energie op mij te wachten. Als ik me daar al elke keer attent op kan maken, zet ik al een grote stap vooruit.

Essentie (esse of zijn) is het wezen van iets, dat wat je speciaal maakt, je eigen diepste en onveranderlijk natuur. Essentie is werkelijkheid, al de rest is eigenlijk maar film.

Zo wil ik mijn essentie ten volle nastreven en dus zo weinig mogelijk vergeten, me baden in puur essentieel water zo diep en rustig als de grote oceanen. Al de rest is dan maar wat beroering aan de oppervlakte, zelfs in stormachtig weer is het rustig onder de zeespiegel.

In volle essentie leven is ook leven in het NU.

Mijn schaduwkant zal ik steeds weer tegenkomen, die illusie koester ik me al lang niet meer. Maar deze kant ‘bewust’ tegenkomen is al een eerste stap naar transformatie. Deze onderdompelen of overgieten met mijn essentie is de volgende. Vanuit de essentiële bron naar geluk en vrijheid, vanuit geluk en vrijheid naar je hoogste doelen, naar je nalatenschap in deze wereld. Totale focus op NU, niet meer missen wat ik vroeger zozeer gemist heb, maar focus op wat ik al gevonden heb, focus op de mensen die me élke dag opnieuw vinden, die verbinding niet verbreken en verwachtingsloos open staan voor wat ik nog vinden zal. En elke vondst koesteren.

Mezelf heb ik alvast gevonden, nu alleen nog bij elkaar blijven door dik en dun. En mezelf graag zien.

Als me dat lukt, weet ik zeker dat ik bereik wat ik belangrijk vind en de wereld geef wat ik ze wil geven. En zo zal er op mijn grafsteen gebeiteld mogen staan:

 

Hier rust Dirk, een liefdevol, warm en grappig man.
Hij heeft zijn hart weten vinden en kunnen volgen.

Een lieve vader,
betrouwbare partner en
behulpzame vriend!